Rüzgarın sesini duyuyorum,
Hayatım gibi kırılmış buğulu bir camın
Minik aralığından sızan,
Bana çaldığı ezgi yine
Nihavent tadındaki yalnızlığım,
Kapatmak için
Sessizliğimin bastonuyla ayağa kalkıyor ve
Yalnızlığımı oraya sıkıştırmaya çalışıyorum
Ama olmuyor,

Artık o kadar büyük ki
Hiçbir yer kabul etmiyor..!